Terugblik – creëren fietssabbatical 2017

Droom Durf Doe Deel – dit keer staan wij stil bij durven

Na het lopen van het Pieterpad in 2012 is er een stofje vrijgekomen dat riekt naar meer vrijheid⛓️‍💥, minder stramien en vooral meer natuur. Dit is natuurlijk niet zomaar gerealiseerd want waar begin je? Zoals al eerder aangegeven, helpt manifesteren (wet van aantrekkingskracht) ons bij het ontwikkelen van onze dromen, om een realiteit te creëren zoals wij dat graag zouden zien. Waar je aandacht aan besteedt, groeit. Zo gezegd, zo gedaan. Op een regenachtige zondag vatten we het plan om te brainstormen. Grote vellen papier uit de kast, tafel leegmaken en los. Wij zien ons nog zo zitten; ‘leuk een stuk papier en nu🤔??’

Al snel komen we op het idee om een moodboard te maken, zodat onze individuele wensen visueel worden. Dit is best een werkje en dwingt je om te voelen/kijken naar wat je gelukkig maakt 😊. Waardevol en misschien een zinvolle tip om eens voor jezelf te maken. Eenmaal af is het super leuk om samen de resultaten te bekijken en de overeenkomsten eruit te vissen. Om de juiste focus te krijgen en een goede mindset richting onze droom, lijkt het ons een goed idee om de moodboards achter ons bed op te hangen. Onbewust werp je hier dagelijks een blik op en worden de plaatjes levendig gehouden. Tussendoor vinden ook veel gesprekken plaats over een voor ons zinvol leven. We hebben het goed en zijn gelukkig, toch kriebelt er wat, vooral bij Petra.

Inmiddels is het 2017 en vallen veel dingen op zijn plek. Je ziet dat dromen, wensen, veranderingen vaak niet van de ene op de andere dag gerealiseerd zijn. Op het werk van Petra vinden veel wijzigingen plaats en een verandering is welkom. Dan komt de lumineuze ingeving💡om op fietssabbatical te gaan. Ontslag nemen en een half jaar terug naar de basis om te kijken wat wij in ons leven nodig denken te hebben. Een andere mooie bijkomstigheid is om gedurende zes maanden ook afstand te kunnen nemen van de huidige consumptiemaatschappij. Waar draait het voor ons echt om in het leven.

Dan komt stap twee: ‘Hoe vertel je dit idee aan je partner’… Nou zo dus; ‘hey lievie…ik kreeg vannacht een ingeving en het volgende plannetje wil ik graag met jou bespreken 😅. Gelukkig ken je elkaar na zoveel jaar een beetje en staat Wiekie eigenlijk niet snel meer ergens van te kijken. Nog geen minuut na het uitspreken van het laatste woord volgt deze reactie: ‘Super leuk plan, ik ga mee! Moet alleen “even” met mijn werkgever om tafel om te peilen of ik onbetaald verlof kan krijgen’. Niet normaal toch! Bijzonder.

Waar Wiekie normaal gesproken een aanloopje nodig heeft, was dit heel snel geregeld. Top! Onze moodboards hebben hier zeker aan bijgedragen. Net als nu met de camper komt dan pas de vraag bij ons op: ‘Wat heb je hiervoor precies voor nodig🤔?’ Gelukkig vindt Petra het ontzettend leuk om alles uit te zoeken. Avonden op internet, verhalen lezen van mensen die ook fietsen. Zo ontstaat het idee om naar Santiago de Compestela te fietsen. Gezien de ruime tijd die wij hebben, zijn wij in de gelegenheid om door te fietsen. De Zilverroute van Santiago naar Sevilla wordt erachteraan geplakt. De terugweg laten we open, tijd genoeg om hier onderweg over na te denken.

Dit is per slot van rekening ook de bedoeling om niet alleen maar op de gebaande wegen te lopen…fietsen in dit geval. Er gaat een geheel nieuwe wereld voor ons open. Lijstjes worden aangelegd en er wordt veel gefietst want dit vergt wel een goede conditie. Het gevoel van vrijheid is dan al groot, ook al zijn wij nog niet eens onderweg. Alleen het vooruitzicht is al heerlijk. Benieuwd naar onze avonturen op de fiets? Tijdens het fietsen hebben wij de reis gedeeld via petraenwiekie.waarbenjij.nu. Klik dan even hier. Zelf ook weer gelezen en (afgezien van de aparte zinsopbouw af en toe 😀)zo leuk om terug te lezen.

Rond 15 oktober stonden wij, met gepaste tegenzin 🙈, weer in Gouda. Alleen de laatste kilometers problemen met de route gehad omdat wij en de fietsen van geen stoppen wilden horen. Tot de conclusie gekomen dat de tijd op dat moment nog niet rijp was om volledig het roer om te gooien. Wel dankbaar dat wij in de gelegenheid waren om dit te doen en super trots dat we deze mogelijkheid ook zelf gecreëerd hebben.

Terug gaan naar de basis is goed gelukt want wij beseffen dat er niet veel nodig is om gelukkig te zijn. Kleine dingen zijn voor ons echt groot. Vijf maanden met ieder vier fietstassen vol en dan niets missen heeft ons aan het denken gezet. Er is weer een zaadje geplant 🌱maar voor dat moment geldt dat er weer brood op de plank moet komen en dat regelen we dan ook weer met veel plezier. Het mooie is dat Petra van te voren er rotsvast in geloofde dat er snel weer een baan voorhanden zou zijn. Dat gevoel was heel sterk, anders lukt het ook niet. Super fijn natuurlijk dat dit ook daadwerkelijk uitkwam 🤗.

Eenmaal aan de vrijheid ☘️geroken, dan wordt het lastig om in een baan van negen tot vijf terug te gaan. Na deze sabbatical zijn wij verder gegaan met de vraag hoe we de gevoelde vrijheid op een doordachte manier verder kunnen vormgeven. Het volgende puzzelstukje heeft een tijdje op zich laten wachten en ineens is het camperidee ontstaan. Hierover later meer. Nou ja…ineens…

Nog niet ingeschreven? Bezoek onze Homepagina en laat je e-mailadres achter. Zo hoef je geen blog te missen!