Op en neer met de flow van het het weer ☀️☔️⛈️!

Wat is het anders dan vorig jaar met het weer. Waar wij vorig jaar overdag meestal iig wel een paar uur buiten konden zitten en eigenlijk altijd buiten waren, zo anders is het dit jaar. In het begin van de reis prachtig weer gehad, veel gefietst, gewandeld en buiten geleefd. Ook in Moncofa, waar wij in de blogpost ‘komen in ons ritme’ geblogd hebben was het stralend mooi weer ☀️.

Nadat wij uit Aspe zijn vertrokken op 22 november reizen we door naar Bocairent. Hier ontmoeten wij campervrienden. Zij helpen hier o.a. met olijven plukken en komen graag in dit gebied. Wiekie heeft ook een paar uurtjes geholpen. Wat een mooi, middeleeuws dorp is Bocairent. We zien al wandelend en fietsend veel van de omgeving. Onze campervrienden blijken goede gidsen te zijn 🍀. Tussendoor stoppen we regelmatig om te borrelen, tapas te eten etc. Dat hoort bij de campergezelligheid 😄. Prachtig klooster in Agres bezichtigd. Dit bedevaartsoort is in de 15e eeuw gerealiseerd. Vanuit het dorp loop je een steile heuvel op om bij dit klooster te komen. Op de overblijfselen van een oud kasteel zijn de kerk en het klooster gebouwd. De moeite waard om een kijkje te nemen vinden wij.

Maar voordat wij bij dit klooster aankomen, eerst een typisch, denk regionaal Spaans ontbijt gegeten. Ja, ook op de nuchtere maag voor een keer alcohol genuttigd. Heerlijk broodje en rode wijn gemengd met een soort van 7-up. Als afsluiter een cremaet. In dit drankje wordt rum met suiker gemengd en goed heet gemaakt. Daarbovenop kom een shot espresso met een citroenschilletje of koffieboon. Lekker 😋! Aan alles komt een einde, zo ook aan dit bezoek.

Donderdag 27 november, na het werk van Petra, rijden we door naar Onil. Hier staan wij 1 nachtje om te legen en boodschappen te doen. Vrijdags vertrekken we naar El Castell de Guadalest. Hier kunnen wij 2 nachten staan op een parkeerplaats naast het kasteel. Mooi maar erg toeristisch plekje. Zeker de moeite waard. We lopen die middag eerst naar het stuwmeer. Een prachtige wandeling maar eigenlijk is het stuwmeer mooier om te zien van bovenaf. Dit stuwmeer is in de vorige eeuw aangelegd en voorziet een groot deel van de provincie Alicante van drinkwater.

Het kasteel zelf is jarenlang een belangrijk verdedigingspunt geweest van de Moren tegen de Spanjaarden. In het kasteel zie je hoe men hier vroeger geleefd heeft. Het hoogtepunt is echt de fantastische uitzichten die je vanaf het buitengedeelte van het kasteel hebt. Je krijgt toegang tot de oude verdedigingsmuren en de kruisweg richting de oude begraafplaats.

Na twee dagen reizen we verder, dit keer richting Cehegin. De blogpost heet: ‘ op en neer met de flow van het weer.’ Wij volgen het weer en daar waar het beter lijkt gaan wij naartoe. Vandaar dat er geen logica in de route zit dit jaar 🗺️. Heerlijk om het leven zo op je af te laten komen. Past bij onze levenswijze om mee te gaan met de wisselvallige ritmes van het leven en seizoenen. Op zondag 30 november komen we in de middag, na een nieuw avontuur, aan in Cegegin.

We rijden eerst een mooie route binnendoor en daarna nog een stuk snelweg. Ook niet vervelend want de vergezichten zijn prachtig 😍. Al genietend hoor ik een klap aan de zijkant (de bestuurderskant). Het lijkt of er wat tegen de zijkant klapt. Eerst denken we nog wat anders maar al snel rij ik richting de vluchtstrook. Gelukkig rijden we aan de rechterkant en kunnen op een in- uitvoegstrook staan, in het puntje. Wat blijkt: ‘ een klapband!’

Daar sta je dan 😳… en nu? Al eerder vermeld dat wij ons niet tegen pechhulp kunnen verzekeren vanwege ons briefadres. Wat wij wel hebben is: ‘ Blij dat ik rij.’ Dit bedrijf kan gebeld worden en zij schakelen in het land zelf hulp in. Eerst even bijkomen en daarna gelijk praktisch handelen. Wiekie zoekt de gele hesjes en de gevarendriehoek en ik ga bellen. Petje af hoe snel alles geregeld is. Binnen een paar minuten word ik gebeld door een Spaans, denk pechhulpdienst. Gelukkig kan alles in het Engels doorgenomen worden. Na het doorgeven van foto’s van de band etc. onderneemt deze man gelijk actie. Na 20 minuten arriveert een auto om ons naar een 24/7 bandenservice te brengen.

So far so good. En toen begon de stress. Waar je in Nederland achter een sleepauto met de wielen omhoog wordt getakeld, kom je hier op de auto te staan. Nou… wat er toen met ons gebeurde, wij zagen ons “ huissie op wielen” de vernieling ingaan. De achterkant ging over de grond en wij bonken hard en snel op onze camper waar de man van de hulpdienst op dat moment in zat. Gelukkig zit er een ijzeren balk onder de achterkant wat de klap tegenhield, wij hadden het niet meer. Toen ook snel via google translate ingesproken hoe hoog de camper is, i.v.m. de viaducten. Die man had een lol onderweg. Een soort van bukken…onder de viaducten…🙃. Wij minder 😱.

Eenmaal daar aangekomen worden wij ook snel en goed geholpen. De band moet besteld worden en wij krijgen zolang een noodband. Gelijk ook de andere voorband laten vervangen. Blij dat dit avontuur weer achter de rug is en deze ervaring nemen wij weer mee!

We genieten tijdens het wachten op de banden in Cehegin. Hier zijn wij vorige jaar ook geweest. We bezoeken de kapper. Altijd spannend, zeker als ze er moeilijk bij kijken en via google translate ook geen communicatie mogelijk is…😄. Maar…zeer tevreden. Ook gaan we op de fiets Caravana de la Cruz. We treffen een soort van braderie aan omdat het een nationale feestdag is. Prachtige dag met stralend weer.

Voor nu is deze blogpost lang genoeg ✅. Volgende keer een verdere update over onze reis. Bedankt voor het lezen, fijn weekend en:

’Leef simpel. Doe wat belangrijk voor jezelf is en wees lief voor een ander. ‘